Wat ik mocht doen vandaag🫶🏻

Mijn verhaal delen met jongeren van @alpha

Vandaag wil ik jullie meenemen in mijn verhaal. Niet omdat het perfect is. Niet omdat ik alles snap. Maar omdat ik geloof dat het belangrijk is om te getuigen.

Mijn verhaal begint niet bij een wonder. Het begint bij pijn. Meer dan tien jaar kampte ik met onverklaarbare klachten, misschien zelfs wel mn hele leven. Om de zoveel jaar ging ik naar de huisarts. Bloedonderzoek. Niets te zien. Conclusie: "Het

zit waarschijnlijk tussen je oren."

In sporten vond ik veel plezier, ongeveer drie keer per week was ik in de sportschool. Fitness, cardio, groepslessen. PJ en ik kochten samen een mountainbike – een gezamenlijke hobby leek ons geweldig.

Maar langzaam veranderde alles.

• Spier- en gewrichtspijn, steeds ergens anders

• Weinig spierkracht

• Niet meer uit hurkzit omhoog kunnen

• Overprikkeling door geluid, licht en geur

• Uitgeput na simpele huishoudelijke taken

• Mountainbiken stopte.

• Hardlopen stopte.

• Sportschool stopte.

• Vakanties? Wandelstokken mee.

• Verjaardagen? Volgende dag vrij nemen om bij te komen.

• Zingen in de kerk, of met een concert? Daarna twee dagen herstellen.

Zelfs normaal fietsen naar het station ging niet meer.

Ik kocht een elektrische fiets, omdat zeven minuten fietsen al te veel was geworden.

In 2021 kreeg ik eindelijk de diagnose fibromyalgie in combinatie met hypermobiliteit van de reumatoloog. Eindelijk erkenning. Maar ook: dit is chronisch. Leer er maar mee leven. En dat deed ik.

Het dieptepunt

In 2024 veranderde er iets.

De pijn werd heftiger. Krachtverlies in mn benen en vanwege 24/7 pijn zeer slecht slapen.. Eén avond kon ik mezelf in bed niet meer verplaatsen, ik kon mijn benen niet optillen. Geen sokken aantrekken. Heel even flitste de gedachte door mijn

hoofd: Raak ik verlamd?

Wat mij misschien nog wel het meest raakte? Ik kon mijn armen niet meer opheffen tijdens aanbidding. Ik verlangde ernaar om te knielen voor God – maar dat kon niet

zonder dagenlange napijn. Dan ik zei soms tegen God: “Wat zou ik U graag eens zonder pijn willen grootmaken.”

Ik bad om kracht om het te dragen. Ik bad om vreugde ondanks de pijn. Maar eerlijk? Ik bad nooit om genezing. Nooit over nagedacht. Gek he?

Tijd om een opnieuw naar de reumatoloog te gaan, pijnstilling bespreken, slaapmedicatie overwegen. 

Het moment dat alles veranderde 27 augustus 2024.

’s Ochtends bloed geprikt voordat ik twee weken later een bezoek aan de reumatoloog mocht brengen.’s Avonds had ik een overleg met een community werkgroepje van Mozaiek. We deelden hoe het met ons ging. Ik vertelde kort over mijn zorgen. Aan het einde werd er gebeden. Iemand zei: “In de Bijbel staat dat we mogen bidden om genezing. Laten we dat doen.” In alle nederigheid werd er gebeden. Een golf van rust ging door mijn lijf, maar door de intense dag en het zitten op een alles behalve comfortabele stoel zorgde er toch voor dat ik totaal uitgeput naar bed ging.

De volgende ochtend was ALLES anders

De pijn was weg. Niet minder. Niet draaglijker. Weg.

In de dagen erna begon het besef te landen. Vrijdag besloot ik het te testen: ik maakte het hele huis schoon. Verplaatste de bank.(en die is zwaar!!) ’s Avonds L2M.

Een paar weken later liep ik naar de Airborne-herdenking op de Ginkelse Heide (bijna 4km). Door mensenmassa’s. Thuis eten ophalen (dus weer 4km wandelen) vervolgens weer

terugfietsen door het bos. Picknicken op de grond. Familie over de vloer met avond

eten. EN ’s avonds nog wandelen.

PJ zei: “Dit had je een paar weken geleden echt niet gekund.”

De afspraak bij de reumatoloog heb ik afgezegd. De pijnstillers en suplementen gingen naar boven. En in mijn lijf voelde het soms alsof er nog “reparaties” plaatsvonden.

In maart 2025 kocht ik weer een mountainbike!!

Elke keer als ik fiets, als ik kniel, als ik mijn armen ophef zonder pijn – ben ik intens dankbaar.

En nu?

Nu kan ik knielen zonder pijn.

Mijn armen opheffen zonder pijn.

Fietsen zonder pijn.

Maar nog belangrijker:

Ik weet dat Hij genoeg is.

Als alles wordt afgenomen – is Hij genoeg?

Als alles wordt gegeven – is Hij genoeg?

Dat is de vraag.

En mijn antwoord, dwars door alles heen, is:

JA!

Voor jou?

Misschien zit jij hier en wacht je op genezing.

Misschien wacht je op duidelijkheid.

Op een gebed dat eindelijk wordt verhoord.

Ik kan je geen formule geven.

Ik kan je geen garantie geven.

Maar ik kan dit zeggen:

Hij loopt voor je uit.

Net zoals Jezus voor de discipelen uit liep richting Jeruzalem.

Hij wist wat zou komen (het verras en de kruisiging). En toch liep Hij voorop.

Of je nu in je dal zit of op je bergtop staat:

Hij laat niet los.

Hij laat jou niet los!