Mijn getuigenis
Er is niet echt begin in mijn verhaal, maar toch merk ik de verandering! Ik wist dat ik naar verandering zocht, er naar verlangde! En ten diepste weet ik ook dat deze verandering niet, of misschien veel later, zou zijn gekomen wanneer we niet zouden zijn verhuisd naar de Veluwe.
Al bijna 22,5 jaar ben samen met de liefde van m’n leven én 20 jaar getrouwd. Samen hebben we al zoveel beleefd. Ups en downs in ons huwelijk, onze onvervulde kinderwens, mensen (jong en oud) verloren door overlijden waar we van hielden, nichtjes en neefjes verwelkomd in de familie en het leven, de keuze om te zorgen voor een hond en inmiddels nr2 & nr3, ons eerste koophuis, nu sinds 2,5 jaar ons tweede koophuis op een plek waar we van droomde dicht bij het bos en het beleven van zoveel mooie vakanties.
Ik heb een bijzondere reis naar Indonesië mogen maken met the ChoirCompany en World Vision, en na heel wat tijd op mn tenen te hebben gelopen kreeg ik ook te maken met een burn-out en heb ik sinds ca. 2 jaar ook de diagnose fibromyalgie.
Sinds 2015 is een terugkerend thema in mijn leven “Worden wie je bent”.
Maar ondanks dat ik al zoveel mooie en goede dingen heb geleerd op conferenties, vrouwendagen, lezen in boeken en uiteraard teksten uit de bijbel en preken kwam ik niet op het punt waarop ik nu ben beland. Ook hiervan ben ik me bewust dat het waarschijnlijk niet het eindstation is en zie ik reikhalzend uit naar wat God nog meer voor mij en ons in petto heeft. Voor nu ben ik in en door alles ontzettend dankbaar voor dat wat we tot nu toe hebben gekregen, geleerd en ben ik dankbaar dat ik leef.
Mijn verandering begon door te zeggen ‘Hier ben ik’ in maart na de generatie-dienst. In die samenkomst merkte ik het gevoel dat ik mocht gaan uitstappen buiten mijn (en onze) comfort zone. We hebben toen een mail gestuurd naar Mozaïek waar we deel van zijn om aan te geven dat we ons willen inzetten maar nog niet goed wisten hoe, en daar mee was een eerste stap gezet.
Een aantal maanden en contacten later (naar aanleiding van de mail) waren we nog niet tot een taak gekomen, maar dat zou snel veranderen. Eerst stond de mozaïekconference nog voor de deur. Een spannend iets, want wat kun je verwachten maar ik zag er enorm naar uit.
Op mijn werk liep ik tegen een aantal punten aan, of beter gezegd ik sprak mezelf tegen. Ik wenste namelijk meer afwisseling en uitdaging maar als het vertrouwen krijg komen angst voor verantwoordelijkheid en en faalangst om de hoek waardoor ik soms letterlijk blokkeer of erg vertraag in mijn dagelijkse werkzaamheden. Zelfs simpele dingen kwamen dan niet snel uit mijn handen. Het zou mogelijk vanuit mijn jeugd en opgroeien kunnen komen zei een coach die ik daar over sprak. We zouden kunnen kijken of mijn gevoel, gedachte en in sommige gevallen zelfbeeld zouden kunnen worden omgebogen en we hadden slechts 3 sessies nodig.
Uiteindelijk heb ik na overleg met de werkgever toegestemd in deze coachingsessies en ik zag uit naar verandering en een nog mooiere versie van mezelf. De reden dat ik zelf toestemde was de opmerking van de coach die in een eerste gesprek zei: ‘ik geloof tenslotte dat we allemaal met een doel op deze aarde zijn en dat we allemaal tot ons doel mogen komen’. Een zin die mij raakte omdat de man verder niet gelooft of religieus is.
Dat die mooiere versie al een week eerder (niet tijdens de coaching maar al tijdens de conferentie) verder naar de oppervlakte kwam was zo ontzettend mooi en zo’n enorme zegen!!!
Alleen God kent ons volledig en weet wat we ten diepste nodig hebben!
Voordat ik onderweg naar de eerste conferentiedag had ik een gedachte, en deze gedachte bleef rond zingen meer als wens dan het geloof dat het zo is.
I am born
to be bold,
to stand out,
not to blend in!
We opende de conferentie met:
Mag ik niet verwachten de Goedheid van de HEER te zien in het land van de levenden? (oftewel in het leven hier op aarde)
Wacht op de HEER, wees dapper en vastberaden, JA!, wacht op de HEER.
Psalm 27: 13-14
Ik ben welkom zoals ik ben!!
Tijdens de ochtend starten we met aanbidding, en sprak Kees over “Waar ben je?” https://youtu.be/XyPhqKAPX2A,
en sprak Joël over “Waar blijf je?” https://youtu.be/UhD2E0JiPlU
en luisterden we naar Out of hiding (https://www.youtube.com/watch?v=XFkDqQtfs0w)
Ik leerde deze dag tijdens de seminars maar ook tijdens de workshops opnieuw dat ik mezelf niet opnieuw een slavenjuk hoef op te leggen. Christus heeft ons immers al bevrijdt!
Ik mag uit de schaduw stappen en in het (Zijn) licht komen, uit de veilige zone en leven vanuit mijn bestemming. Zoals God mij heeft bedoelt, geschapen. En ik mag 100% vertrouwen hebben in God dat Hij het beste met mij voor heeft en ik mag in Zijn afhankelijkheid leven.
Tijdens een workshop bij Robbie over gebed was het zo mooi om door anderen woorden van God te ontvangen speciaal voor mij. God is de Goede Herder. Hij heeft mij geschapen naar Zijn beeld. Hij houdt mij vast als ik durf uit te stappen in ‘onzeker’ geloof.
Hij schept in mij een rein hart, vrij van angst, vrij van negatief zelfbeeld, vrij van veroordeling. Op één briefje stond “durf maar!” En dat raakte me want door de jaren heen is de angst om het verkeerd te doen zo gegroeid dat het durven heel diep weggestopt is.
De tweede dag ging ik samen met mijn man op pad. Wat mij raakte was het nummer waarmee we de dag opende; https://youtu.be/aA6cnb7hBwg
Er is hoop die groter dan de dood is
Er is leven sterker dan het sterven
Er is licht dat niemand ooit kan doven
Er is liefde die nooit teleur zal stellen
Er is vrede ver voorbij de onrust
Er is blijdschap dieper de tranen
Er is sterkte zelfs in onze zwakte
Er is trouw die ons nooit zal verlaten
Er is troost die sterker dan de pijn is
Er is vreugde groter dan ons lijden
Er is antwoord midden in de twijfel
Overwinning dwars door al ons strijden
Onze hulp en onze verwachting
is in U voor eeuwig
Dus richten wij onze harten naar boven
Vertrouwen wij op de God die wij loven
Niemand die ons uit Uw handen kan roven
Een machtige rots, onze schuilplaats is God
Tot aan de dag dat U bij ons komt wonen
En alle tranen voor altijd zal drogen
is het Uw Geest die ons helpt te geloven:
Een machtige rots, onze schuilplaats is God
Wat een waarheid, wat een tekst!
Deze dag luisteren we naar Arjen, en hij spreekt over “Hier ben ik” https://youtu.be/uDGvZNNcypo
God roept ons, maar net als Mozes maken we excuses om aan te tonen dat we niet geschikt zijn.
Want wie ben ik nou, ik ben toch onbelangrijk? Maar God zegt; bedenk liever wie Ik ben, het gaat om Mij, Ik zal er zijn!
Maar wat is Uw naam, wat moet ik over U zeggen, want ik ken U nog niet goed genoeg! Maar opnieuw zegt God, maak je geen zorgen, Ik zal er zijn, ik ga met je mee!
Ze zullen me vast niet geloven! Ik zal er zijn!
Maar ik ben ongeschikt, ik kom slecht uit mijn woorden, en opnieuw zegt God maak je geen zorgen Ik zal er bij zijn en jouw mond zijn, ik zal door je heen spreken.
En onze laatste tegenwerping is vaak ik wil het niet, ik wil me niet oncomfortabel voelen. En toen Mozes dit liet merken werd God boos, want zijn volk werd onrecht aangedaan en Hij wilde Mozes specifiek daarvoor gebruiken.
God roept niet degene die gekwalificeerd zijn, maar Hij kwalificeert degene die Hij roept.
Wij mogen uitstappen in geloof en in het vertrouwen dat God, de Ik Ben, er bij is. Tijdens dit weekeind ben ik verbaasd over mijzelf, ik spreek uit mezelf zomaar met onbekende en inmiddels spreken we zo nu en dan iemand of zwaaien we naar elkaar en er is zelfs al een nieuwe vriendschap ontstaan. Ik mocht twee mensen bemoedigen, bevestigen en bedanken. Zo mooi om hun reactie daarop te zien.
Al voor het slapen gaan ben ik zo enorm diep geraakt over hoe God mij in deze twee dagen heeft laten zien hoe Hij mij ziet, hoe Hij mij wil laten groeien.
Ik mag op weg gaan met Hem en soms onder begeleiding van anderen , om het verleden te omarmen, steeds meer te komen tot mijn bestemming in Christus en daarmee ook Zijn liefde te weerspiegelen naar de mensen die op mijn pad komen.
En daarnaast mag ik leren om uit de schaduw van mijn man te stappen, leren om naast hem te staan in plaats van mij te verschuilen.
Ik mag er zijn!
Én…
I am born
to be bold,
to stand out,
not to blend in!!
Een week na de conferentie had ik mn 1e coachgesprek.
Een confronterend gesprek over mij, en mijn verhaal van baby tot nu. Zonder een vinger te wijzen of iemand schuld te geven heb ik niet de doorsnee kindertijd gehad die je een kind toewenst, en ook toen ik ouder werd klopte niet alles met het ‘normaal’. Alles wat ik in dat gesprek heb benoemd in ongeveer een half uur, heeft mij geholpen te zien dat het misschien niet ‘normaal’ was allemaal en ook dat ik geen bewuste trauma’s heb overgehouden aan die tijd. Hoe ik naar de wereld kijk is gekleurd door hoe ik ben opgegroeid, dus soms moet ik bepaalde zaken toetsen. Daarnaast ben ik me er ten diepste van bewust en iedere dag dankbaar dat ik hoewel soms eenzaam nooit echt alleen was. Jezus was er altijd bij.
Door de ervaringen in mijn kindertijd en jeugd ben ik het vertrouwen in mijzelf kwijt geraakt. Ik luister niet meer naar m’n gevoel (het durven is weg) en ben steeds meer in mijn schulp gekropen.
In alle jaren die ik getrouwd ben heb ik dat in stand gehouden, en heb ik me steeds mee achter mijn man verscholen.
Maar…, en dat zei ik al tijdens de conferentie, het is tijd om uit die schaduw te stappen en een gelijkwaardige relatie te hebben. Het is tijd om te groeien in zelfvertrouwen en weer te ontdekken wat er nog van dat creatieve en leuke meisje over is met alle ervaringen en lessen die ik heb geleerd. Ik wil weer die onbezorgde, onbevangen en misschien toch wel een beetje extraverte, gevoelige vrouw zijn.
Bovenal wil ik groeien in wie ik ben en volledig tot mijn bestemming komen zoals God het heeft bedoeld, niet mezelf verliezen, maar nog mooier worden.
Tijdens de coaching benoemde mijn coach ook een aantal kenmerken die hij zag bij mij, een enorme puurheid en zuiverheid. Bijzondere bewoording vind ik zelf bij iemand die (zoals ik het zie) volledig van de wereld is. Verder had hij ook twee beelden, waar hij geen ervaring mee had, maar waarvan hij het gevoel had deze met mij te moeten delen en waar ik zelf maar moest kijken of ik het herkende of er iets mee kon.
Beeld 1; de coach zag in mij een soort fee, een veelkleurigheid, een scheppende creatie. Een persoon die “zweeft”
Toen ik aangaf niet veel met feeën op te hebben en het liever een soort engel te noemen was dit volgens hem niet goed, het moest echt de fee zijn zoals hij dat zag.
Uitleg; het beeld van de fee werd me duidelijk in de auto, en hoe duidelijker het werd, hoe sneller ik naar huis wilde om te zoeken op internet of mijn ingeving inderdaad klopte.
In de film ‘the shack’ die ik jaren geleden heb gezien ontmoet de hoofdpersoon God. Hij ontmoet hem als ‘Moeder’ (want met een vader figuur kon hij nog niets), hij ontmoet God als Zoon, een timmerman en hij ontmoet God als ‘Sarayu’ adem, een scheppende creatie. Het mooiste vind ik dat in de film Sarayu, een beeld van de Heilige Geest, wordt neergezet als een persoon die bijna ongemerkt beweegt. Wanneer zij beweegt is er om haar heen een veelkleurig licht. En met wereldse bewoording geloof ik dat je zou kunnen zeggen dat het een fee-achtige is.
Ik ben er van overtuigd dat de coach die middag de Heilige Geest, de veelkleurige scheppende creatie, heeft gezien in mij, en wat voor mooiere bemoediging naast puur en zuiver kun je krijgen? Het is jammer dat hij de juiste woorden niet kon geven, maar in het tweede gesprek heb ik hem er over mogen vertellen. Geen idee wat het hem gaat brengen maar wie weet is er een zaadje gepland.
Beeld 2; de coach had het gevoel dat ik mezelf vandaag al zou gaan inzetten, of van betekenis gaat zijn.
Uitleg; ook dit vindt ik enorm bijzondere want vlak voor of tijdens het gesprek kreeg ik een app van iemand uit onze kerk. Ik las deze niet (dacht dat het iemand anders was) maar dat bleek achter af niet zo te zijn. Het bleek een appje van de teamleider van WAY-Care, ze had gehoord dat ik mogelijk interesse had om mee te gaan draaien, dus ze zouden graag kennismaken. Ik heb thuis geantwoord dat het geen misschien was, en redelijk snel hingen we aan de telefoon om e.e.a. door te spreken, en na het gesprek werd ik direct gekoppeld samen met een ander teamlid aan een jongere. Ik blijf het bijzonder vinden hoe dat zo gelopen is, maar ook dit was voor mij een enorme bemoediging dat God mij ziet, ook mij op het oog heeft en bevestigd dat ik me voor de jeugd mag inzetten zoals ik in maart ook al voelde.
Beide beelden zijn uiteindelijk waardevol geweest voor mij, en ik zal hier altijd op terug pakken wanneer ik bijvoorbeeld twijfel. Onze Vader weet namelijk heel goed wat we nodig hebben, en kan spreken door iedereen.
En dan nog (voor nu) een laatste verandering. Sinds ik mij actiever uitstrek naar God, en heb gezegd ‘Hier ben ik’ heb ik ervaren dat God mij zo’n rust heeft gegeven.
“My heart was saying, "Lord, take away this longing, or give me that for which I long." The Lord was answering, "I must teach you to long for something better.”
Elisabeth Elliot
Deze quote las ik bij iemand op social media, en wat heb ik dergelijke uitspraken vaak gedaan! Haal het verlangen weg, of geef ons alstublieft waar we zo naar verlangen.
Maar de reactie op wat wij zeggen is zo waar, er moet ons geleerd worden te verlangen naar iets wat nog beter is! Dat is een lastige, maar Hij gaat in iedere stap mee, en ik denk dat door Hem te volgen en ons hart op Hem gericht te houden onze focus steeds meer veranderd naar meer van Zijn wil en minder van ons wensenlijstje.
Ik schreef het in een reactie maar zo voel ik het inmiddels ook echt in mijn hart. Meer van Hem, en steeds minder van mijzelf. Dat maakt ons gemis niet minder, maar het ons leert wel om niet te blijven in wat niet is op dit moment en ons uit te strekken naar onze Schepper.
Een lied wat in mijn gedachte kwam en rond bleef zingen daalde neer in mijn hart.
Heer, U gaf aan mij uw vreugdeolie.
Een lofgewaad in plaats van rouw.
Een gouden kroon in plaats van as.
Overwinning in plaats van verdriet.
Toen mijn leven doelloos en leeg was
Kwam U en gaf het weer zin.
Nu 's mijn hart vol lof en aanbidding,
Want U maakte mij rijk binnenin.
Ik denk dat ik dat nu (ongetwijfeld met vallen en opstaan) oprecht kan zeggen over mijn/ons leven. Hoewel het verlangen er nog steeds is merk ik dat sindsdien er iets in mijn hart is veranderd en er geen rouw meer lijkt te zijn om wat (nog) niet is.
Het doet me denken aan een refrein;
Help me want the Healer
More than the healing
Help me want the Savior
More than the saving
Help me want the Giver
More than the giving
Oh, help me want You, Jesus
More than anything
Daar blijf ik me naar uitstrekken!
Inmiddels ben ik klaar met de coach (de sessies zij afgerond), ben ik volop in gesprek met mijn werkgever over mijn toekomst en ben ik binnen Mozaïek actief en hoop ik daar op meerdere vlakken mijn steentje te mogen bijdrage door in te zetten en uit te delen wat ik van onze God en liefdevolle Vader dag in dag uit krijg.
The best is yet to come!
Reacties
Een reactie posten