Laten we blijven getuigen!

  Wachters op de muur! De wereld staat in brand! Wanneer je naar het nieuws kijkt of hoe je je best doet om de berichten niet te zien. De wereld staat in brand en dat kan je niet ontgaan zijn. Oorlogen Honger Uitbuiting Onrecht … moord Deze week greep het nieuws me zo aan, het nieuws kan ons zo meezuigen in een gevoel machteloosheid of zelfs depressie en wegtrekken van waar we in geloven.  Vorige week was de week van gebed (24/7 prayer) waar we als kerk aan meededen en tijdens worship&prayer avond in het midden van de week zag ik een beeld van de wereld in het donker. (nacht) Tegelijk ontstonden overal op die kaart “sparks of light”. Er ontstonden verbindingen wereldwijd. Ik denk een beeld van het lichaam van Christus dat in éénheid opstaat    in Geest en Waarheid om het Licht te verspreiden.  Niet ons licht onder de korenmaat zetten maar op de bergtop zodat het zichtbaar is voor de mensen om ons heen.  Deze week op een spaarzaam moment van “echte” stil...

  Met open handen vasthouden Afgelopen week had ik een mooie ontmoeting waar  iemand deze zin zei, en het raakte me!   Met open handen vasthouden, zeker! Met sommige dromen gaat dat prima, maar de onrust, de storm van afgelopen weken… ik hield het niet met open handen vast. Ik heb er denk ik onbewust de afgelopen periode vooral mee geworsteld, het vastgehouden, allemaal diep van binnen. Niet klaar om te delen, niet klaar om hardop uit te spreken wat de onrust in mij veroorzaakte, deels omdat ik het ook gewoon niet wist. Tot gister, met 1 van onze hondjes ben ik het bos in gegaan en hoewel het vakantie periode is; ons bos blijft redelijk rustig dus ik had alle kans om hardop met Papa te praten. Ja! Dan moet je een brug over, 2 zelfs omdat ik ook wilde benoemen waarom ik zo down ben. Maar praten met God in Zijn tuin, tegen Hem te zeggen Hineni, hier ben ik, zullen we samen wandelen werkt (althans voor mij) helend, het zuivert mijn bittere en onrustige plekjes. Ik kom tot ru...

Ben Ik genoeg voor je? Dit gedeelte van mijn verhaal begint meer dan 15 jaar geleden. Misschien is het er zelfs al heel mn leven maar vanaf die tijd begint het mijn leven te beïnvloeden.  Meer dan regelmatig heb ik te maken met onverklaarbare pijn. Pijnstilling helpt soms maar meestal haalt het alleen een scherp randje weg. Sporten was mn lust en mn leven, 3 tot 5 uurtjes per week was "normaal" maar uiteindelijk moest ik daar mee stoppen. Ook alle andere pogingen om nog in beweging te blijven van hardlopen tot mountainbiken moest ik uiteindelijk opgeven. En de huisarts kon alleen maar iedere keer zeggen; Ik zie niets, het bloedbeeld is gewoon goed, het zal dus wel tussen je oren zitten. Deze bezoekjes waren om de 1 á 2 jaar, maar buiten een bloed onderzoek om werd er niets gedaan en bleef de conclusie het zal tussen je oren zitten. Mei 2020 verhuizen we naar Ede, en aangezien we daar toch op zoek moeten naar een nieuwe huisarts besluit ik een jaar later toch nog 1x een poging...